Praca transgraniczna

Wraz z przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej powiązania w polsko-niemieckim regionie przygranicznym gwałtownie się zacieśniły. Pełna swoboda przepływu pracowników z Polski, obowiązująca od 2011 roku, wzmocniła tę tendencję również na rynku pracy. Obecnie region przygraniczny oferuje różnorodne możliwości podejmowania pracy transgranicznej. Coraz więcej osób pracuje w sąsiednim kraju, codziennie dojeżdża przez granicę lub prowadzi tam działalność na własny rachunek. Jednocześnie pojawiają się pytania dotyczące różnych regulacji prawnych i organizacyjnych – na przykład w zakresie uznawania kwalifikacji zawodowych, zakładania przedsiębiorstwa, a także kwestii podatkowych i związanych z ubezpieczeniem społecznym. Czy kiedykolwiek zastanawialiście się nad podjęciem PRACY w sąsiednim kraju? Zapoznajcie się tutaj z najważniejszymi warunkami ramowymi zatrudnienia w Niemczech i Polsce i odkryjcie dla siebie możliwości, jakie oferuje transgraniczny rynek pracy.

Nasze tematy w sekcji informacyjnej „Praca”:

Na tej stronie pracownicy znajdą informacje dotyczące uznawania kwalifikacji w Niemczech i w Polsce.

Uznawanie kwalifikacji zawodowych w Niemczech

Kiedy osoby chcą wykorzystać w Niemczech kwalifikacje zawodowe zdobyte za granicą, często pojawiają się różne pytania: Jakie zawody są regulowane? Jak przebiega procedura uznawania? Które organy są za to odpowiedzialne? Jakie znajomości językowe są wymagane? Jakie zasady obowiązują w przypadku świadczenia usług transgranicznych?

 

Poniższy przegląd odpowiada na te pytania i przedstawia ogólny zarys procedury uznawania kwalifikacji zawodowych w Niemczech.

Zasady uznawania kwalifikacji zawodowych zdobytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej w celu podjęcia pracy w jednym z tych państw (dotyczy to również EOG i Szwajcarii) są określone w przepisach UE. Najważniejszym aktem prawnym w tej dziedzinie jest:

 

dyrektywa 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz. Urz. UE L 255 z 30.09.2005, s. 22, z późniejszymi zmianami).

Dyrektywa ta umożliwia obywatelom państw członkowskich UE i EFTA wykonywanie zawodu regulowanego lub działalności w państwie członkowskim innym niż to, w którym uzyskali kwalifikacje zawodowe.

 

W Niemczech wdrożenie tej dyrektywy odbywa się w szczególności poprzez:

  • ustawę o uznawaniu kwalifikacji zawodowych (BQFG),
  • specjalne ustawy dotyczące zawodów regulowanych,
  • oraz przepisy krajów związkowych.

Zawody regulowane mogą być wykonywane w Niemczech tylko wtedy, gdy spełnione są określone wymogi prawne. W wielu przypadkach obejmuje to formalne uznanie kwalifikacji zawodowych.

 

Do zawodów regulowanych należą między innymi:

  • lekarz,
  • stomatolog,
  • farmaceuta,
  • pielęgniarka,
  • położna,
  • nauczycielka/nauczyciel,
  • prawniczka/prawnik,
  • architektka/architekt,
  • inżynier w niektórych krajach związkowych.

Informacje o tym, czy dany zawód jest w Niemczech regulowany, można sprawdzić w bazie danych „Anerkennung in Deutschland” lub w unijnej bazie danych zawodów regulowanych.

W przypadku zawodów nieuregulowanych formalne uznanie nie jest prawnie wymagane. Pracodawcy sami decydują, czy akceptują kwalifikacje zdobyte za granicą.

Wniosek o uznanie należy złożyć w odpowiednim urzędzie. W zależności od zawodu właściwe są na przykład:

  • izby,
  • władze krajowe,
  • stowarzyszenia zawodowe,
  • lub specjalne urzędy ds. uznawania kwalifikacji.

W ramach postępowania sprawdzane jest:

  • wykształcenie,
  • jakie kompetencje zawodowe posiada kandydat,
  • oraz czy istnieją istotne różnice w stosunku do niemieckiego zawodu referencyjnego.

 

Często wymagane są następujące dokumenty:

  • dokumenty potwierdzające kwalifikacje,
  • świadectwa,
  • dokumenty potwierdzające doświadczenie zawodowe,
  • dokumenty tożsamości,
  • w razie potrzeby tłumaczenia.

Właściwy organ informuje, jakie konkretnie dokumenty są wymagane.

W przypadku stwierdzenia istotnych różnic między kwalifikacjami uzyskanymi za granicą, a niemieckim zawodem referencyjnym konieczne może być podjęcie działań wyrównawczych.

 

Obejmują one na przykład:

 

· kursy dostosowawcze,

· egzaminy kwalifikacyjne,

· egzaminy sprawdzające wiedzę,

· lub praktyki dostosowawcze.

 

Doświadczenie zawodowe i dodatkowe kwalifikacje mogą zostać uwzględnione i częściowo wyrównać różnice.

W przypadku niektórych tzw. zawodów sektorowych w UE obowiązuje system automatycznego uznawania, pod warunkiem że wnioskodawca posiada dokumenty potwierdzające kwalifikacje (dyplomy, zaświadczenia) wymienione w załączniku V lub VI do dyrektywy 2005/36/WE lub na podstawie nabytych praw.

 

Dotyczy to w szczególności:

  • lekarzy,
  • stomatologów,
  • farmaceutów,
  • pielęgniarki i pielęgniarzy,
  • położnych,
  • weterynarzy,
  • architektów.

Właściwe izby lub urzędy udzielają informacji na temat konkretnych warunków.

Osoba, której kwalifikacje zawodowe wymagają uznania w celu wykonywania zawodu regulowanego lub podjęcia lub wykonywania działalności regulowanej, musi znać język kraju przyjmującego w stopniu niezbędnym do wykonywania danego zawodu lub działalności. Zgodnie z przepisami dyrektywy 2005/36/WE, zmienionej dyrektywą 2013/55/UE, państwa członkowskie mają prawo sprawdzić tę znajomość przed dopuszczeniem do wykonywania zawodu, jednak dopiero po wydaniu decyzji o uznaniu kwalifikacji lub wydaniu europejskiej legitymacji zawodowej.

 

W przypadku wielu zawodów regulowanych wymagana jest wystarczająca znajomość języka niemieckiego. Szczególnie w zawodach związanych z odpowiedzialnością za zdrowie lub bezpieczeństwo konieczne jest wykazanie się znajomością języka.

 

W zależności od zawodu i kraju związkowego wymagane są różne poziomy znajomości języka, często:

  • B2,
  • lub C1 w dziedzinie medycznej.

Egzamin językowy odbywa się zazwyczaj dopiero po uznaniu kwalifikacji zawodowych lub równolegle z tą procedurą.

Koszty różnią się w zależności od zawodu i właściwego organu. Dodatkowo mogą pojawić się koszty związane z:

  • tłumaczeniami,
  • poświadczeniami,
  • egzaminami językowymi,
  • lub środkami wyrównawczymi.

W określonych warunkach można ubiegać się o wsparcie finansowe lub dotacje.

Obywatele państw UE/EOG oraz Szwajcarii mogą zasadniczo świadczyć usługi w Niemczech również tymczasowo i sporadycznie, bez konieczności uzyskania pełnego uznania swoich kwalifikacji zawodowych.

 

Warunkiem jest, aby:

  • zawód był legalnie wykonywany w państwie pochodzenia,
  • działalność w Niemczech miała charakter wyłącznie tymczasowy i sporadyczny,
  • oraz usługodawca posiadał siedzibę zawodową w państwie pochodzenia.

Jeśli zawód jest regulowany w Niemczech, ale nie w państwie pochodzenia, można wymagać, aby zawód ten był wykonywany przez co najmniej jeden rok w ciągu ostatnich dziesięciu lat. Nie ma to zastosowania, jeśli kształcenie w państwie pochodzenia było regulowane prawnie.

Portale UE dotyczące uznawania kwalifikacji i mobilności

 

https://europa.eu/youreurope/business/human-resources/cross-border-posted-workers/recognition-qualifications/index_pl.htm

Portal Your Europe Business zawiera informacje na temat uznawania kwalifikacji zawodowych w UE. Jest skierowany w szczególności do pracodawców i pracowników prowadzących działalność transgraniczną i wyjaśnia, jakie zasady obowiązują w zakresie delegowania pracowników i uznawania dyplomów.

 

https://ec.europa.eu/growth/tools-databases/regprof/home

Unijna baza danych zawodów regulowanych zawiera przegląd zawodów, które są prawnie chronione lub regulowane w poszczególnych krajach UE oraz wymagań dotyczących ich wykonywania. Jest ona szczególnie pomocna przy sprawdzaniu, czy i w jaki sposób dany zawód może zostać uznany za granicą.

 

https://eures.europa.eu/index_de

Portal EURES (European Employment Services) jest oficjalną platformą Unii Europejskiej służącą wspieraniu mobilności pracowników w Europie. Portal oferuje dostęp do ofert pracy z całej Europy, bazy danych CV oraz wyczerpujących informacji na temat warunków pracy, ubezpieczeń społecznych, podatków i prawa pracy w poszczególnych krajach.

 

Krajowe strony informacyjne (Niemcy)

https://www.anerkennung-in-deutschland.de/html/de/index.php

Centralny portal informacyjny rządu federalnego poświęcony uznawaniu zagranicznych kwalifikacji zawodowych. Wyjaśnia procedury, wskazuje właściwe organy i warunki oraz pomaga w orientacji dzięki wyszukiwarce uznawalności.

 

https://www.bq-portal.de/

Portal informacyjny poświęcony ocenie zagranicznych kwalifikacji zawodowych. Zawiera szczegółowe informacje na temat międzynarodowych systemów kształcenia i wspiera izby oraz organy uznające kwalifikacje w klasyfikacji dyplomów.

 

https://www.make-it-in-germany.com/de/

Oficjalny portal powitalny dla międzynarodowych specjalistów. Zawiera informacje na temat pracy, wiz, uznawania dyplomów oraz życia w Niemczech i ułatwia wejście na niemiecki rynek pracy.

 

 

Uznawanie kwalifikacji zawodowych w Polsce

Kiedy osoby chcą wykorzystać w Polsce kwalifikacje zawodowe zdobyte za granicą, często pojawiają się różne pytania: Jakie zawody są regulowane? Jak przebiega procedura uznawania? Które organy są za to odpowiedzialne? Jakie znajomości językowe są wymagane? Jakie zasady obowiązują w przypadku świadczenia usług transgranicznych?

 

Poniższy przegląd odpowiada na te pytania i przedstawia ogólny zarys procedury uznawania kwalifikacji zawodowych w Polsce.

Sposób uznawania kwalifikacji zawodowych uzyskanych na obszarze państw członkowskich Unii Europejskiej w celu podjęcia pracy w jednym z państw członkowskich (dotyczy także EOG i Szwajcarii) określają przepisy unijne. Głównym aktem prawnym regulującym ten obszar jest:

 

Dyrektywa 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz. Urz. UE L 255 z 30.09.2005, str. 22, z późn. zm.).

 

Dyrektywa ta umożliwia obywatelom państw członkowskich UE oraz EFTA – wykonywanie zawodu regulowanego lub działalności w państwie członkowskim innym niż to, w którym uzyskali kwalifikacje zawodowe.

 

Dyrektywa została wdrożona do polskiego prawa Ustawą z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej (Dz. U. z 2016 r. poz. 65 oraz z 2018 r. poz. 650).

Jeżeli dany zawód jest w Polsce regulowany osoba, która uzyskała kwalifikacje w innym państwie członkowskim potrzebuje ich oficjalnego uznania. Podobnie, uznanie jest konieczne jeśli dana osoba nabyła kwalifikacje w Polsce, a zamierza podjąć pracę w innym państwie członkowskim, w zawodzie, który jest tam regulowany (uznania dokonują właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego).

 

Zawód regulowany to zespół czynności zawodowych, których wykonywanie jest uzależnione od spełnienia wymogów określonych w przepisach danego państwa członkowskiego dotyczących dostępu do wykonywania danego zawodu. Każde państwo członkowskie UE decyduje o uregulowaniu dostępu do zawodów. Ten sam zawód może więc być zawodem regulowanym w jednym państwie członkowskim UE, podczas gdy w innych państwach członkowskich nie będzie on regulowany.

W przypadku zawodów nieregulowanych w Polsce decyzja o zatrudnieniu pracownika posiadającego kwalifikacje uzyskane w innym kraju członkowskim UE zależy od pracodawcy.

W postępowaniu w sprawie uznania kwalifikacji właściwy organ sprawdza odpowiedni poziom wykształcenia oraz kwalifikacje dające prawo wykonywania danego zawodu w państwie, w którym zostały uzyskane.

 

Wniosek o uznanie kwalifikacji zawodowych do wykonywania zawodu regulowanego w Rzeczypospolitej Polskiej lub Wniosek o uznanie kwalifikacji zawodowych do podejmowania lub wykonywania działalności regulowanej w Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Nauki I Szkolnictwa Wyższego z dnia 16 listopada 2016 r. w sprawie dokumentów w postępowaniu w sprawie uznania kwalifikacji zawodowych do wykonywania zawodu regulowanego albo podejmowania lub wykonywania działalności regulowanej w Rzeczypospolitej Polskiej wraz z odpowiednimi załącznikami należy złożyć w instytucji będącej właściwym organem w sprawach uznania kwalifikacji do wykonywania danego zawodu regulowanego (patrz: Baza zawodów regulowanych).

 

W przypadku stwierdzenia braków w dokumentacji właściwy organ wzywa wnioskodawcę do ich uzupełnienia. Jeżeli właściwy organ stwierdzi istotne różnice w zakresie kształcenia lub szkolenia, a także odchylenia dotyczące czynności zawodowych w danym zawodzie między państwem, w którym uzyskano kwalifikacje, a państwem przyjmującym oraz zbada ponadto dokumenty potwierdzające doświadczenie zawodowe wnioskodawcy w celu ustalenia, czy wiedza i umiejętności nabyte w trakcie tego doświadczenia zawodowego mogą w całości lub w części zniwelować te istotne różnice, a następnie dojdzie do wniosku, że różnice te nie zostały zniwelowane, ma prawo zastosować środki wyrównawcze. Obejmują one test umiejętności lub staż adaptacyjny trwający do trzech lat.

 

Decyzja w sprawie uznania kwalifikacji zawodowych powinna zostać wydana w ciągu trzech miesięcy od złożenia kompletnych dokumentów; w szczególnych przypadkach termin ten może zostać przedłużony o jeden miesiąc. Jeśli wnioskodawca zostanie skierowany na staż adaptacyjny lub egzamin kwalifikacyjny, termin ten ulega zawieszeniu.

 

Pełna lista dokumentów, które należy załączyć do wniosku, może różnić się w zależności od zawodu/działalności, dlatego przed jego złożeniem warto skontaktować się z właściwym organem w celu ustalenia, które z dokumentów wymienionych w instrukcji wypełniania wniosku będą w danym przypadku konieczne.

Automatyczne uznanie kwalifikacji dotyczy zawodów:

 

  • lekarza
  • farmaceuty
  • lekarza dentysty
  • lekarza weterynarii
  • pielęgniarki
  • architekta
  • położnej

od warunkiem posiadania przez wnioskodawcę dokumentów poświadczających kwalifikacje (dyplomów, zaświadczeń) wymienionych w załączniku V lub VI do dyrektywy 2005/36/WE albo na zasadzie praw nabytych.

 

Szczegółowych informacji odnośnie procedury automatycznego uznania kwalifikacji ww zawodów udzielają krajowe i okręgowe organy samorządów zawodowych tj.: . Izby Lekarskie, Izby Architektów i Inżynierów Budownictwa itd.

 

Jeżeli wnioskodawca nie spełnia warunków koniecznych do automatycznego uznania kwalifikacji w zawodach sektorowych, uznanie może zostać przeprowadzone zgodnie z procedurą właściwą dla pozostałych zawodów regulowanych, określoną w ustawie z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej.

 

Prawnicy:

 

Kwestie dotyczące działalności w Polsce prawników z państw członkowskich (adwokatów i radców prawnych) reguluje ustawa z dnia 5 lipca 2002 r. o świadczeniu przez prawników zagranicznych pomocy prawnej w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 126, poz. 1069 z późn. zm.).

Osoba, której kwalifikacje zawodowe do wykonywania zawodu regulowanego albo podjęcia lub wykonywania działalności regulowanej podlegają uznaniu, jest zobowiązana do znajomości języka państwa przyjmującego w stopniu niezbędnym do wykonywania danego zawodu albo działalności. Zgodnie z przepisami Dyrektywy 2005/36/WE zmodyfikowanymi Dyrektywą 2013/55/UE państwa członkowskie mają prawo ją skontrolować przed dopuszczeniem do wykonywania zawodu, jednak już po wydaniu decyzji w sprawie uznania kwalifikacji lub wydaniu europejskiej legitymacji zawodowej.

 

Zgodnie z Ustawą z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich UE weryfikacji znajomości języka polskiego dokonuje się na wniosek osoby, która chce w Polsce wykonywać zawód.

 

Ważne! Weryfikacja znajomości języka polskiego jest uregulowana odrębnie dla zawodu lekarza i lekarza dentysty – w celu uzyskania prawa wykonywania zawodu konieczne jest przystąpienie do egzaminu ze znajomości języka polskiego przeprowadzanego przez Naczelną Izbę Lekarską (nie dotyczy osób, które ukończyły studia medyczne w języku polskim). Opłata za egzamin wynosi 500 zł.

Za przeprowadzenie postępowania i wydanie decyzji w sprawie uznania kwalifikacji zawodowych należy wnieść opłatę w wysokości 35% minimalnego wynagrodzenia za pracę, ustalonego na podstawie przepisów Ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, obowiązującego w roku wszczęcia postępowania. Opłatę wnosi się na rachunek bankowy właściwego organu.

Obywatele państw członkowskich, którzy wykonują zawód w jednym państwie UE zgodnie z przepisami tego państwa, mają prawo świadczyć usługi na obszarze innego państwa członkowskiego w zakresie tego samego zawodu.

 

Warunki świadczenia usług:

  • usługodawca przenosi się w celu tymczasowego i okazjonalnego świadczenia usług do innego państwa członkowskiego,
  • jeżeli w przyjmującym państwie członkowskim dany zawód jest regulowany, a w państwie siedziby ten zawód nie jest zawodem regulowanym, to usługodawca musi udowodnić, iż wykonywał swój zawód lub działalność w co najmniej jednym państwie członkowskim przez co najmniej 1 rok w okresie ostatnich 10 lat. Wymóg ten nie jest stosowany, jeśli kształcenie przygotowujące do wykonywania danego zawodu było szczegółowo uregulowane przepisami.

W przypadku świadczenia usług po raz pierwszy w zakresie zawodów regulowanych, których wykonywanie ma wpływ na zdrowie lub bezpieczeństwo publiczne, a których wadliwe wykonanie mogłoby narazić usługobiorców na poważne konsekwencje, właściwy organ państwa przyjmującego może sprawdzić kwalifikacje usługodawcy przed rozpoczęciem świadczenia usługi (tzw. prior check).

Lista zawodów, w przypadku których polskie organy właściwe mogą dokonać sprawdzenia kwalifikacji jest zawarta w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 lutego 2017 r. w sprawie wykazu zawodów regulowanych i działalności regulowanych, przy wykonywaniu których usługodawca posiada bezpośredni wpływ na zdrowie lub bezpieczeństwo publiczne, w przypadku których można wszcząć postępowanie w sprawie uznania kwalifikacji (Dz. U. poz. 468).

Portale UE dotyczące uznawania kwalifikacji i mobilności

 

https://europa.eu/youreurope/business/human-resources/cross-border-posted-workers/recognition-qualifications/index_pl.htm

Portal Your Europe Business zawiera informacje na temat uznawania kwalifikacji zawodowych w UE. Jest skierowany w szczególności do pracodawców i pracowników prowadzących działalność transgraniczną i wyjaśnia, jakie zasady obowiązują w zakresie delegowania pracowników i uznawania dyplomów.

 

ec.europa.eu/growth/tools-databases/regprof/index.cfm?newlang=en

Unijna baza danych zawodów regulowanych zawiera przegląd zawodów, które w poszczególnych krajach UE są prawnie chronione lub regulowane, oraz wymagań dotyczących ich wykonywania. Jest ona szczególnie pomocna przy sprawdzaniu, czy i w jaki sposób dany zawód może zostać uznany za granicą.

 

https://eures.europa.eu/index_de

Portal EURES (European Employment Services) jest oficjalną platformą Unii Europejskiej służącą promowaniu mobilności pracowników w Europie. Portal oferuje dostęp do ofert pracy z całej Europy, bazę danych CV oraz obszerne informacje na temat warunków pracy, ubezpieczeń społecznych, podatków i prawa pracy w poszczególnych krajach.

 

Krajowe strony informacyjne (Polska)

https://www.gov.pl/web/nauka/uznawanie-kwalifikacji-zawodowych-1

https://www.biznes.gov.pl/pl/portal/00217

Spis treści