Praca transgraniczna

Wraz z przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej powiązania w niemiecko-polskim regionie przygranicznym gwałtownie się zacieśniły. Pełna swoboda przepływu pracowników dla Polaków od 2011 roku wzmocniła tę tendencję również na rynku pracy. Obecnie region przygraniczny oferuje różnorodne możliwości pracy transgranicznej. Coraz więcej osób pracuje w sąsiednim kraju, codziennie dojeżdża przez granicę lub prowadzi tam działalność na własny rachunek. Jednocześnie pojawiają się pytania dotyczące różnych regulacji prawnych i organizacyjnych – na przykład w zakresie uznawania kwalifikacji zawodowych, zakładania przedsiębiorstwa, a także kwestii podatkowych i związanych z ubezpieczeniem społecznym. Czy Państwo również zastanawiali się kiedyś nad podjęciem pracy w sąsiednim kraju? Zapraszamy do zapoznania się z najważniejszymi warunkami ramowymi zatrudnienia w Niemczech i Polsce oraz do odkrycia dla siebie możliwości, jakie oferuje transgraniczny rynek pracy. Przetłumaczono z DeepL.com (wersja darmowa)

Nasze tematy w sekcji informacyjnej „Praca”:

Na tej stronie pracownicy znajdą informacje dotyczące uznawania kwalifikacji w Niemczech i w Polsce.

Uznawanie kwalifikacji zawodowych w Niemczech

Kiedy osoby chcą wykorzystać w Niemczech kwalifikacje zawodowe zdobyte za granicą, często pojawiają się różne pytania: Jakie zawody są regulowane? Jak przebiega procedura uznawania? Które organy są za to odpowiedzialne? Jakie znajomości językowe są wymagane? Jakie zasady obowiązują w przypadku świadczenia usług transgranicznych?

 

Poniższy przegląd odpowiada na te pytania i przedstawia ogólny zarys procedury uznawania kwalifikacji zawodowych w Niemczech.

Zasady uznawania kwalifikacji zawodowych zdobytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej w celu podjęcia pracy w jednym z tych państw (dotyczy to również EOG i Szwajcarii) są określone w przepisach UE. Najważniejszym aktem prawnym w tej dziedzinie jest:

 

dyrektywa 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz. Urz. UE L 255 z 30.09.2005, s. 22, z późniejszymi zmianami).

Dyrektywa ta umożliwia obywatelom państw członkowskich UE i EFTA wykonywanie zawodu regulowanego lub działalności w państwie członkowskim innym niż to, w którym uzyskali kwalifikacje zawodowe.

 

W Niemczech wdrożenie tej dyrektywy odbywa się w szczególności poprzez:

  • ustawę o uznawaniu kwalifikacji zawodowych (BQFG),
  • specjalne ustawy dotyczące zawodów regulowanych,
  • oraz przepisy krajów związkowych.

Zawody regulowane mogą być wykonywane w Niemczech tylko wtedy, gdy spełnione są określone wymogi prawne. W wielu przypadkach obejmuje to formalne uznanie kwalifikacji zawodowych.

 

Do zawodów regulowanych należą między innymi:

  • lekarz,
  • stomatolog,
  • farmaceuta,
  • pielęgniarka,
  • położna,
  • nauczycielka/nauczyciel,
  • prawniczka/prawnik,
  • architektka/architekt,
  • inżynier w niektórych krajach związkowych.

Informacje o tym, czy dany zawód jest w Niemczech regulowany, można sprawdzić w bazie danych „Anerkennung in Deutschland” lub w unijnej bazie danych zawodów regulowanych.

W przypadku zawodów nieuregulowanych formalne uznanie nie jest prawnie wymagane. Pracodawcy sami decydują, czy akceptują kwalifikacje zdobyte za granicą.

Wniosek o uznanie należy złożyć w odpowiednim urzędzie. W zależności od zawodu właściwe są na przykład:

  • izby,
  • władze krajowe,
  • stowarzyszenia zawodowe,
  • lub specjalne urzędy ds. uznawania kwalifikacji.

W ramach postępowania sprawdzane jest:

  • wykształcenie,
  • jakie kompetencje zawodowe posiada kandydat,
  • oraz czy istnieją istotne różnice w stosunku do niemieckiego zawodu referencyjnego.

 

Często wymagane są następujące dokumenty:

  • dokumenty potwierdzające kwalifikacje,
  • świadectwa,
  • dokumenty potwierdzające doświadczenie zawodowe,
  • dokumenty tożsamości,
  • w razie potrzeby tłumaczenia.

Właściwy organ informuje, jakie konkretnie dokumenty są wymagane.

W przypadku stwierdzenia istotnych różnic między kwalifikacjami uzyskanymi za granicą, a niemieckim zawodem referencyjnym konieczne może być podjęcie działań wyrównawczych.

 

Obejmują one na przykład:

 

· kursy dostosowawcze,

· egzaminy kwalifikacyjne,

· egzaminy sprawdzające wiedzę,

· lub praktyki dostosowawcze.

 

Doświadczenie zawodowe i dodatkowe kwalifikacje mogą zostać uwzględnione i częściowo wyrównać różnice.

W przypadku niektórych tzw. zawodów sektorowych w UE obowiązuje system automatycznego uznawania, pod warunkiem że wnioskodawca posiada dokumenty potwierdzające kwalifikacje (dyplomy, zaświadczenia) wymienione w załączniku V lub VI do dyrektywy 2005/36/WE lub na podstawie nabytych praw.

 

Dotyczy to w szczególności:

  • lekarzy,
  • stomatologów,
  • farmaceutów,
  • pielęgniarki i pielęgniarzy,
  • położnych,
  • weterynarzy,
  • architektów.

Właściwe izby lub urzędy udzielają informacji na temat konkretnych warunków.

Osoba, której kwalifikacje zawodowe wymagają uznania w celu wykonywania zawodu regulowanego lub podjęcia lub wykonywania działalności regulowanej, musi znać język kraju przyjmującego w stopniu niezbędnym do wykonywania danego zawodu lub działalności. Zgodnie z przepisami dyrektywy 2005/36/WE, zmienionej dyrektywą 2013/55/UE, państwa członkowskie mają prawo sprawdzić tę znajomość przed dopuszczeniem do wykonywania zawodu, jednak dopiero po wydaniu decyzji o uznaniu kwalifikacji lub wydaniu europejskiej legitymacji zawodowej.

 

W przypadku wielu zawodów regulowanych wymagana jest wystarczająca znajomość języka niemieckiego. Szczególnie w zawodach związanych z odpowiedzialnością za zdrowie lub bezpieczeństwo konieczne jest wykazanie się znajomością języka.

 

W zależności od zawodu i kraju związkowego wymagane są różne poziomy znajomości języka, często:

  • B2,
  • lub C1 w dziedzinie medycznej.

Egzamin językowy odbywa się zazwyczaj dopiero po uznaniu kwalifikacji zawodowych lub równolegle z tą procedurą.

Koszty różnią się w zależności od zawodu i właściwego organu. Dodatkowo mogą pojawić się koszty związane z:

  • tłumaczeniami,
  • poświadczeniami,
  • egzaminami językowymi,
  • lub środkami wyrównawczymi.

W określonych warunkach można ubiegać się o wsparcie finansowe lub dotacje.

Obywatele państw UE/EOG oraz Szwajcarii mogą zasadniczo świadczyć usługi w Niemczech również tymczasowo i sporadycznie, bez konieczności uzyskania pełnego uznania swoich kwalifikacji zawodowych.

 

Warunkiem jest, aby:

  • zawód był legalnie wykonywany w państwie pochodzenia,
  • działalność w Niemczech miała charakter wyłącznie tymczasowy i sporadyczny,
  • oraz usługodawca posiadał siedzibę zawodową w państwie pochodzenia.

Jeśli zawód jest regulowany w Niemczech, ale nie w państwie pochodzenia, można wymagać, aby zawód ten był wykonywany przez co najmniej jeden rok w ciągu ostatnich dziesięciu lat. Nie ma to zastosowania, jeśli kształcenie w państwie pochodzenia było regulowane prawnie.

Portale UE dotyczące uznawania kwalifikacji i mobilności

 

https://europa.eu/youreurope/business/human-resources/cross-border-posted-workers/recognition-qualifications/index_pl.htm

Portal Your Europe Business zawiera informacje na temat uznawania kwalifikacji zawodowych w UE. Jest skierowany w szczególności do pracodawców i pracowników prowadzących działalność transgraniczną i wyjaśnia, jakie zasady obowiązują w zakresie delegowania pracowników i uznawania dyplomów.

 

https://ec.europa.eu/growth/tools-databases/regprof/home

Unijna baza danych zawodów regulowanych zawiera przegląd zawodów, które są prawnie chronione lub regulowane w poszczególnych krajach UE oraz wymagań dotyczących ich wykonywania. Jest ona szczególnie pomocna przy sprawdzaniu, czy i w jaki sposób dany zawód może zostać uznany za granicą.

 

https://eures.europa.eu/index_de

Portal EURES (European Employment Services) jest oficjalną platformą Unii Europejskiej służącą wspieraniu mobilności pracowników w Europie. Portal oferuje dostęp do ofert pracy z całej Europy, bazy danych CV oraz wyczerpujących informacji na temat warunków pracy, ubezpieczeń społecznych, podatków i prawa pracy w poszczególnych krajach.

 

Krajowe strony informacyjne (Niemcy)

https://www.anerkennung-in-deutschland.de/html/de/index.php

Centralny portal informacyjny rządu federalnego poświęcony uznawaniu zagranicznych kwalifikacji zawodowych. Wyjaśnia procedury, wskazuje właściwe organy i warunki oraz pomaga w orientacji dzięki wyszukiwarce uznawalności.

 

https://www.bq-portal.de/

Portal informacyjny poświęcony ocenie zagranicznych kwalifikacji zawodowych. Zawiera szczegółowe informacje na temat międzynarodowych systemów kształcenia i wspiera izby oraz organy uznające kwalifikacje w klasyfikacji dyplomów.

 

https://www.make-it-in-germany.com/de/

Oficjalny portal powitalny dla międzynarodowych specjalistów. Zawiera informacje na temat pracy, wiz, uznawania dyplomów oraz życia w Niemczech i ułatwia wejście na niemiecki rynek pracy.

 

 

Uznawanie kwalifikacji zawodowych w Polsce

Kiedy osoby chcą wykorzystać w Polsce kwalifikacje zawodowe zdobyte za granicą, często pojawiają się różne pytania: Jakie zawody są regulowane? Jak przebiega procedura uznawania? Które organy są za to odpowiedzialne? Jakie znajomości językowe są wymagane? Jakie zasady obowiązują w przypadku świadczenia usług transgranicznych?

 

Poniższy przegląd odpowiada na te pytania i przedstawia ogólny zarys procedury uznawania kwalifikacji zawodowych w Polsce.

Sposób uznawania kwalifikacji zawodowych uzyskanych na obszarze państw członkowskich Unii Europejskiej w celu podjęcia pracy w jednym z państw członkowskich (dotyczy także EOG i Szwajcarii) określają przepisy unijne. Głównym aktem prawnym regulującym ten obszar jest:

 

Dyrektywa 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz. Urz. UE L 255 z 30.09.2005, str. 22, z późn. zm.).

 

Dyrektywa ta umożliwia obywatelom państw członkowskich UE oraz EFTA – wykonywanie zawodu regulowanego lub działalności w państwie członkowskim innym niż to, w którym uzyskali kwalifikacje zawodowe.

 

Dyrektywa została wdrożona do polskiego prawa Ustawą z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej (Dz. U. z 2016 r. poz. 65 oraz z 2018 r. poz. 650).

Jeżeli dany zawód jest w Polsce regulowany osoba, która uzyskała kwalifikacje w innym państwie członkowskim potrzebuje ich oficjalnego uznania. Podobnie, uznanie jest konieczne jeśli dana osoba nabyła kwalifikacje w Polsce, a zamierza podjąć pracę w innym państwie członkowskim, w zawodzie, który jest tam regulowany (uznania dokonują właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego).

 

Zawód regulowany to zespół czynności zawodowych, których wykonywanie jest uzależnione od spełnienia wymogów określonych w przepisach danego państwa członkowskiego dotyczących dostępu do wykonywania danego zawodu. Każde państwo członkowskie UE decyduje o uregulowaniu dostępu do zawodów. Ten sam zawód może więc być zawodem regulowanym w jednym państwie członkowskim UE, podczas gdy w innych państwach członkowskich nie będzie on regulowany.

W przypadku zawodów nieregulowanych w Polsce decyzja o zatrudnieniu pracownika posiadającego kwalifikacje uzyskane w innym kraju członkowskim UE zależy od pracodawcy.

W postępowaniu w sprawie uznania kwalifikacji właściwy organ sprawdza odpowiedni poziom wykształcenia oraz kwalifikacje dające prawo wykonywania danego zawodu w państwie, w którym zostały uzyskane.

 

Wniosek o uznanie kwalifikacji zawodowych do wykonywania zawodu regulowanego w Rzeczypospolitej Polskiej lub Wniosek o uznanie kwalifikacji zawodowych do podejmowania lub wykonywania działalności regulowanej w Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Nauki I Szkolnictwa Wyższego z dnia 16 listopada 2016 r. w sprawie dokumentów w postępowaniu w sprawie uznania kwalifikacji zawodowych do wykonywania zawodu regulowanego albo podejmowania lub wykonywania działalności regulowanej w Rzeczypospolitej Polskiej wraz z odpowiednimi załącznikami należy złożyć w instytucji będącej właściwym organem w sprawach uznania kwalifikacji do wykonywania danego zawodu regulowanego (patrz: Baza zawodów regulowanych).

 

W przypadku stwierdzenia braków w dokumentacji właściwy organ wzywa wnioskodawcę do ich uzupełnienia. Jeżeli właściwy organ stwierdzi istotne różnice w zakresie kształcenia lub szkolenia, a także odchylenia dotyczące czynności zawodowych w danym zawodzie między państwem, w którym uzyskano kwalifikacje, a państwem przyjmującym oraz zbada ponadto dokumenty potwierdzające doświadczenie zawodowe wnioskodawcy w celu ustalenia, czy wiedza i umiejętności nabyte w trakcie tego doświadczenia zawodowego mogą w całości lub w części zniwelować te istotne różnice, a następnie dojdzie do wniosku, że różnice te nie zostały zniwelowane, ma prawo zastosować środki wyrównawcze. Obejmują one test umiejętności lub staż adaptacyjny trwający do trzech lat.

 

Decyzja w sprawie uznania kwalifikacji zawodowych powinna zostać wydana w ciągu trzech miesięcy od złożenia kompletnych dokumentów; w szczególnych przypadkach termin ten może zostać przedłużony o jeden miesiąc. Jeśli wnioskodawca zostanie skierowany na staż adaptacyjny lub egzamin kwalifikacyjny, termin ten ulega zawieszeniu.

 

Pełna lista dokumentów, które należy załączyć do wniosku, może różnić się w zależności od zawodu/działalności, dlatego przed jego złożeniem warto skontaktować się z właściwym organem w celu ustalenia, które z dokumentów wymienionych w instrukcji wypełniania wniosku będą w danym przypadku konieczne.

Automatyczne uznanie kwalifikacji dotyczy zawodów:

 

  • lekarza
  • farmaceuty
  • lekarza dentysty
  • lekarza weterynarii
  • pielęgniarki
  • architekta
  • położnej

od warunkiem posiadania przez wnioskodawcę dokumentów poświadczających kwalifikacje (dyplomów, zaświadczeń) wymienionych w załączniku V lub VI do dyrektywy 2005/36/WE albo na zasadzie praw nabytych.

 

Szczegółowych informacji odnośnie procedury automatycznego uznania kwalifikacji ww zawodów udzielają krajowe i okręgowe organy samorządów zawodowych tj.: . Izby Lekarskie, Izby Architektów i Inżynierów Budownictwa itd.

 

Jeżeli wnioskodawca nie spełnia warunków koniecznych do automatycznego uznania kwalifikacji w zawodach sektorowych, uznanie może zostać przeprowadzone zgodnie z procedurą właściwą dla pozostałych zawodów regulowanych, określoną w ustawie z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej.

 

Prawnicy:

 

Kwestie dotyczące działalności w Polsce prawników z państw członkowskich (adwokatów i radców prawnych) reguluje ustawa z dnia 5 lipca 2002 r. o świadczeniu przez prawników zagranicznych pomocy prawnej w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 126, poz. 1069 z późn. zm.).

Osoba, której kwalifikacje zawodowe do wykonywania zawodu regulowanego albo podjęcia lub wykonywania działalności regulowanej podlegają uznaniu, jest zobowiązana do znajomości języka państwa przyjmującego w stopniu niezbędnym do wykonywania danego zawodu albo działalności. Zgodnie z przepisami Dyrektywy 2005/36/WE zmodyfikowanymi Dyrektywą 2013/55/UE państwa członkowskie mają prawo ją skontrolować przed dopuszczeniem do wykonywania zawodu, jednak już po wydaniu decyzji w sprawie uznania kwalifikacji lub wydaniu europejskiej legitymacji zawodowej.

 

Zgodnie z Ustawą z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich UE weryfikacji znajomości języka polskiego dokonuje się na wniosek osoby, która chce w Polsce wykonywać zawód.

 

Ważne! Weryfikacja znajomości języka polskiego jest uregulowana odrębnie dla zawodu lekarza i lekarza dentysty – w celu uzyskania prawa wykonywania zawodu konieczne jest przystąpienie do egzaminu ze znajomości języka polskiego przeprowadzanego przez Naczelną Izbę Lekarską (nie dotyczy osób, które ukończyły studia medyczne w języku polskim). Opłata za egzamin wynosi 500 zł.

Za przeprowadzenie postępowania i wydanie decyzji w sprawie uznania kwalifikacji zawodowych należy wnieść opłatę w wysokości 35% minimalnego wynagrodzenia za pracę, ustalonego na podstawie przepisów Ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, obowiązującego w roku wszczęcia postępowania. Opłatę wnosi się na rachunek bankowy właściwego organu.

Obywatele państw członkowskich, którzy wykonują zawód w jednym państwie UE zgodnie z przepisami tego państwa, mają prawo świadczyć usługi na obszarze innego państwa członkowskiego w zakresie tego samego zawodu.

 

Warunki świadczenia usług:

  • usługodawca przenosi się w celu tymczasowego i okazjonalnego świadczenia usług do innego państwa członkowskiego,
  • jeżeli w przyjmującym państwie członkowskim dany zawód jest regulowany, a w państwie siedziby ten zawód nie jest zawodem regulowanym, to usługodawca musi udowodnić, iż wykonywał swój zawód lub działalność w co najmniej jednym państwie członkowskim przez co najmniej 1 rok w okresie ostatnich 10 lat. Wymóg ten nie jest stosowany, jeśli kształcenie przygotowujące do wykonywania danego zawodu było szczegółowo uregulowane przepisami.

W przypadku świadczenia usług po raz pierwszy w zakresie zawodów regulowanych, których wykonywanie ma wpływ na zdrowie lub bezpieczeństwo publiczne, a których wadliwe wykonanie mogłoby narazić usługobiorców na poważne konsekwencje, właściwy organ państwa przyjmującego może sprawdzić kwalifikacje usługodawcy przed rozpoczęciem świadczenia usługi (tzw. prior check).

Lista zawodów, w przypadku których polskie organy właściwe mogą dokonać sprawdzenia kwalifikacji jest zawarta w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 lutego 2017 r. w sprawie wykazu zawodów regulowanych i działalności regulowanych, przy wykonywaniu których usługodawca posiada bezpośredni wpływ na zdrowie lub bezpieczeństwo publiczne, w przypadku których można wszcząć postępowanie w sprawie uznania kwalifikacji (Dz. U. poz. 468).

Portale UE dotyczące uznawania kwalifikacji i mobilności

 

https://europa.eu/youreurope/business/human-resources/cross-border-posted-workers/recognition-qualifications/index_pl.htm

Portal Your Europe Business zawiera informacje na temat uznawania kwalifikacji zawodowych w UE. Jest skierowany w szczególności do pracodawców i pracowników prowadzących działalność transgraniczną i wyjaśnia, jakie zasady obowiązują w zakresie delegowania pracowników i uznawania dyplomów.

 

ec.europa.eu/growth/tools-databases/regprof/index.cfm?newlang=en

Unijna baza danych zawodów regulowanych zawiera przegląd zawodów, które w poszczególnych krajach UE są prawnie chronione lub regulowane, oraz wymagań dotyczących ich wykonywania. Jest ona szczególnie pomocna przy sprawdzaniu, czy i w jaki sposób dany zawód może zostać uznany za granicą.

 

https://eures.europa.eu/index_de

Portal EURES (European Employment Services) jest oficjalną platformą Unii Europejskiej służącą promowaniu mobilności pracowników w Europie. Portal oferuje dostęp do ofert pracy z całej Europy, bazę danych CV oraz obszerne informacje na temat warunków pracy, ubezpieczeń społecznych, podatków i prawa pracy w poszczególnych krajach.

 

Krajowe strony informacyjne (Polska)

https://www.gov.pl/web/nauka/uznawanie-kwalifikacji-zawodowych-1

https://www.biznes.gov.pl/pl/portal/00217

Inhaltsverzeichnis